၁၉၈၈ — ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာခဲ့သည့်နှစ်

အဖေ (Ah Pa)1 ရှိမနေခဲ့သည့် သုံးဆယ့်လေးလတာကာလအတွင်း ကျွန်တော် မှတ်မိနိုင်တာက မြို့ကနေ အကျဉ်းထောင်၊ ရဲစခန်းနဲ့ တရားရုံးဆီ သွားခဲ့ရတဲ့ မရေတွက်နိုင်အောင် များလှတဲ့ ခရီးစဉ်တွေပဲ။ ဒီကာလတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်နဲ့ မောင်နှမတွေဟာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ သိုးတွေလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။2

ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နေထိုင်တဲ့လမ်းမှာ ကစားဖော်တွေ ဝိုင်းဝန်းခြံရံနေတဲ့ကြားမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတယ်။ သူတို့က အိမ်နီးနားချင်းတွေ၊ ဝမ်းကွဲတွေနဲ့ သူငယ်ချင်း၏သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ Chinatown မှာ ကြီးပြင်းရတာ တော်တော်ကို ပျော်စရာကောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက ကလေးတွေကို မစောင့်ကြပ်လွန်း၊ မောင်နှမတွေကိုရော ကျွန်တော့်ကိုရော ပြစ်တင်ဆုံးမလေ့လည်း မရှိခဲ့ဘူး။ ငယ်ရွယ်တဲ့ကာလတွေမှာ အေးချမ်း ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝတစ်ခုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီအရာအားလုံးက ၁၉၈၇ ခုနှစ်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ညီအစ်မတွေ မိဘနှစ်ပါးလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ် — တစ်ပါးက ရောဂါကြောင့်၊ နောက်တစ်ပါးက အကျဉ်းသွင်းခံရလို့။ ဘဝက မှောက်မှားကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတယ်။ အဖေ ရှိမနေခဲ့သည့် သုံးဆယ့်လေးလတာကာလအတွင်း ကျွန်တော် မှတ်မိနိုင်တာက မြို့ကနေ အကျဉ်းထောင်၊ ရဲစခန်းနဲ့ တရားရုံးဆီ သွားခဲ့ရတဲ့ မရေတွက်နိုင်အောင် များလှတဲ့ ခရီးစဉ်တွေပဲ။ ဒီကာလတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်နဲ့ မောင်နှမတွေဟာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ သိုးတွေလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနေ့ရက်တွေက နှလုံးကြေကွဲဖွယ်ရာ ဝေဒနာဖြစ်ခဲ့တယ်။

အဖေ ပြန်လာတာက အိမ်ထဲကို သက်သာရာရစေပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြန်လည်ပေးစွမ်းခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက်က ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့တယ်။ ပျက်စီးနေတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ ပျက်ဆီးမှုဒဏ်နဲ့ အမေ (Ah Ma) ၏3 ကွယ်လွန်ခြင်း ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ကျွန်တော် နေထိုင်မကျန၊ စိတ်အားထက်သန်မှုမဲ့သွားခဲ့တယ်။ ဆက်တိုက် ငါးနှစ်တိုင်တောင် ၁၀ တန်းကို ကျရှုံးခဲ့တယ်။ နောက်ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကျောင်းက ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို ကျောင်းဆက်တက်ခွင့်ပြုထားတာ အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က အတန်းတက်ရတာထက် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ထိုင်နေရတာကို ပိုနှစ်သက်ခဲ့တယ်။ အင်မတန် စိတ်ညစ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆယ်ကျော်သက်ဘဝတလျှောက်လုံးမှာ အဖေက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ မဆူပူခဲ့သလို မကြင်နာတဲ့စကားလည်း တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ မပျော့ပျောင်းတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ကလေးပြုစုနည်းက ကျွန်တော့်ကို လမ်းစဉ်မှန် ပြောင်းလဲဖို့ နောက်ဆုံးမှာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ဆဋ္ဌမအကြိမ် ၁၀ တန်းမစတင်ခင် အဖေက ပြောခဲ့တယ်၊ "မင်း ကောင်းကောင်းလုပ်ဖို့ လိုတဲ့အရာတစ်ခုရှိရင် အဲဒါက မင်းရဲ့ ပညာသင်ယူမှုကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ပဲ။" အဲဒါပဲ။ သူ့ရဲ့လမ်းညွှန်မှုက ရိုးရှင်းပြီး အမှန်တရား ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ပညာရေး အုတ်မြစ်က သင်ယူမှုကို အားပေးမထားတဲ့ ဝန်းကျင်တစ်ခုမှာတောင် ကိုယ့်သဘောအတိုင်း အသိပညာကို လွတ်လပ်စွာ ရှာဖွေနိုင်စေခဲ့တယ်။ ပညာရေးက သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်လာစေပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ နေရာတစ်နေရာ ရမှန်းလိုစေခဲ့တယ်။ အဖေက ပညာရေးကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ပြီး သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီနှစ်မှာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ဘောဂဗေဒ ဘွဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုသို့ လက်ခံခံခဲ့ရတယ်။

ကံကြမ္မာက May Kyowl ကို တွေ့စေခြင်းဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ဆုချီးမြှင့်ခဲ့တယ်။ သူမက တက္ကသိုလ်မှာ ကျွန်တော့်နဲ့ တစ်တန်းတည်းဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ထက် ခြောက်နှစ် ငယ်တယ်။ ၁၉၈၀ ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘွဲ့ရတုန်းက ကျွန်တော် သူမကို လက်ထပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ နောက်နှစ်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့ကြတယ်။

ငွေရေးကြေးရေး ဒါမှမဟုတ် အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သိပ်ပူစရာ မလိုခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် အမြဲတမ်းပဲ ကံကောင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ပိုင် မိသားစု စတင်တာက မတူပါဘူး၊ သူတို့အတွက် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိခဲ့တယ်။ စိန့်ဂျွန်ဈေးမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ညီမ Eng Eng4 ကို အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့တယ်။ သူမက နည်းလမ်းတွေကို သင်ပြခဲ့ပြီး ကျွန်တော် အဲဒီဈေးထဲမှာပဲ နောက်ထပ် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ကာ အလှကုန်နဲ့ အဝတ်အထည်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းချခဲ့တယ်။ ဒီစီးပွားရေးက ကျွန်တော့်ကို ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ်ပေါ်မှာ စတင်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။

အဖေ၊ အဒေါ်ကြီး (A Daw Gyi)5 (သူ့ရဲ့ တာရှည်ကာလ အိမ်ဖော်ဟောင်း) နဲ့ သူမရဲ့ သား မောင်မောင်ဦးတို့က ရွှေတောင်ကြားလမ်းပေါ်က ရှော့ဟောက်စ်တစ်လုံးမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ May Kyowl နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး သားသမီး Lu Yi ကို ၁၉၈၂ ခုနှစ်မှာ ရရှိခဲ့တယ်။ သူမဟာ အဖေရဲ့ မျက်စိနှင့်စပ်ဖူးနေတဲ့ ရတနာပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ၁၉၈၄ ခုနှစ် ချစ်သူများနေ့မှာ အဖေ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယနဲ့ တတိယမြောက် — Kai Kai နဲ့ Zhen Zhen ကို ကြိုဆိုတာကို သူ မမြင်လိုက်ရပါဘူး။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကြီးမားပြင်းထန်တဲ့ အရေးအခင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ စစ်အစိုးရရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၆ နှစ်တိုင်တိုင် ကျယ်ပြန့်စွာ ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့ အဆင်းရဲဆုံး နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လူတိုင်းမှာ အခွင့်အလမ်း မရှိခဲ့သလို စီးပွားရေးကလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ လူတွေဟာ မကျေမနပ် ဖြစ်ပြီး အပြောင်းအလဲကို ပြင်းပြတဲ့စိတ်နဲ့ လိုချင်နေခဲ့ကြတယ်။ ၁၉၈၈ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၈ ရက်နေ့မှာ အများစုက ကျောင်းသားတွေ ဦးဆောင်တဲ့ သိန်းနှင့်ချီတဲ့ အရပ်သားတွေဟာ အစိုးရကို ဆန့်ကျင်ဆန္ဒပြဖို့ လမ်းပေါ်ထွက်ခဲ့ကြတယ်။ တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ အစိုးရအုပ်စုက တင်းမာတဲ့ သဘောထား ပိုချမှတ်ပြီး အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေကို သွေးထွက်သံယို တိုက်ခိုက်မှုတစ်ရပ် စတင်ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းသား အများအပြား အဖမ်းအဆီးခံခဲ့ရပြီး ပိုဆိုးတာက အသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျောင်းတွေ ပိတ်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်တစ်ဖန် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

နောက်နှစ်မှာ စင်ကာပူမှာ နေထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ညီမ Mei Mei6 ဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့တယ်။ အဲဒါက မျက်စိအထဲ ထည့်တွေ့စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ပြီး မြို့ပြဢိုင်းယီးတွေကို လှည့်လည် လေ့လာရှာဖွေခဲ့တယ်။ Mei Mei က ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေနဲ့ စာတွေထဲမှာ ပြောပြခဲ့တဲ့ အံ့ဩဖွယ် ဆန်းသစ်တီထွင်မှုတွေနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေ အားလုံးက အသက်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဘတ်စကားတွေနဲ့ ရထားတွေက လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ကျွန်းနိုင်ငံရဲ့ နေရာတိုင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အင်္ဂလိပ်စကား ကောင်းကောင်း မပြောတတ်ပေမယ့် အခြေအနေအများစုမှာ မန်ဒရင်နဲ့ ဟော့ကီယန်ဘာသာစကားနဲ့ ပြောဆိုဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တယ်။

အံ့ဩစရာ အားလုံးထဲမှာ ကျွန်တော် အထင်ကြီးဆုံးက စင်ကာပူရဲ့ ပညာရေးစနစ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ Mei Mei မှာ Ronald ဆိုတဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ ကျောင်းပြီးတိုင်း Ronald က ကျွန်တော်တို့ကို သူ့နေ့တစ်နေ့ရဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ပြောပြပြီး သင်ယူခဲ့တဲ့ သီချင်းအသစ်တွေနဲ့ အကွက်အသစ်တွေ ဖျော်ဖြေ ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စကားပြောကောင်းမွန်မှုကို ကျွန်တော် အံ့သြခဲ့တယ်။ သူက နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံက သာမန်ကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် Ronald က အများကြီး ရှေ့ရောက်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဝန်းကျင်က ရန်ကုန်က ပေးနိုင်တာထက် အများကြီး ပိုကောင်းခဲ့တယ်။ သူ့ဆရာတွေက ပိုအရည်အချင်းပြည့်ဝပြီး သင်ရိုးကလည်း ကမ္ဘာ့အဆင့်မီခဲ့တယ်။ ဖခင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကလေးတွေလည်း ဒီပညာရေးကို ရရှိစေချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သေချာသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ စင်ကာပူကို ပြောင်းရွှေ့ရမယ်။

၈၈၈၈ အရေးအခင်း7 ကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားပြီး ကွယ်လွန်သူ ကျွန်တော့်ဖခင်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ပညာရေးအပေါ် သစ္စာတည်မှုနဲ့အတူ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကလေးတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချက်နှစ်ချက်ပဲ ဖြေရှင်းရမှာ ရှိတယ် — ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်ကနေ အမြစ်ပြတ် ခွာထွက်ဖို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ၊ စင်ကာပူမှာ ဘာတွေ လုပ်မလဲ။

ပထမအချက်က ပိုရိုးရှင်းပါတယ်။ စင်ကာပူမှာ ဘဝအသစ်တစ်ခု စတင်ဖို့ ငွေကြေးလိုအပ်တာကြောင့် ရန်ကုန်မှာ ရှိသမျှ ရောင်းချရမယ်လို့ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိန့်ဂျွန်ဈေးက ဆိုင်နဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မိသားစု အိမ်ခန်းထဲက ပရိဘောဂတွေနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ရောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အိမ်နီးချင်းတွေက အရာအားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းခဲ့တယ်။ သုံးပြီးသား ရေချိုးခန်း ဆိုးကိုးတွေတောင်။ ရန်ကုန်မှာ လူတွေက အဲဒီခေတ်တုန်းက တကယ့်ကို နည်းနည်းပဲ ရှိခဲ့တယ်။

ဒုတိယအချက်ကတော့ စိန်ခေါ်မှုရှိခဲ့တယ်။ စင်ကာပူမှာ နေထိုင်စရိတ် ပိုမြင့်တာကြောင့် ကျောင်းနေအရွယ် ကလေးသုံးယောက်နဲ့ မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်ဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုဆောင်းငွေက မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။ Mei Mei က ဒီအကြောင်းကို စိုးရိမ်ခဲ့သလို စင်ကာပူမှာ လစာကောင်းတဲ့ အလုပ်တွေ အတွက် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်ဖို့ အော်လိပ်ဘွဲ့ပြီးကတည်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် ကြာနေပြီဖြစ်တဲ့သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်မှာ လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အလုပ်အတွေ့အကြုံလိုအပ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိခဲ့တယ်။ စင်ကာပူက သူအလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်နဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာကြောင့် Mei Mei လည်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တယ်။ ဒီအချက်တွေကို ထည့်စဉ်းစားပြီး ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး သိတဲ့အရာ — စီးပွားရေး လုပ်ကြဖို့ သူမ အကြံပြုခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်ကတော့ ဟုတ်ကဲ့ဆိုတာကို ပြောဖို့ လွယ်ကူခဲ့တယ်။ စီးပွားရေး ဘယ်လို လုပ်ကိုင်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် နားလည်ခဲ့ပြီး စိန့်ဂျွန်ဈေးကနေ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံတွေ စုဆောင်းရရှိပြီးသား ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီခေတ်တုန်းက စင်ကာပူမှာ မြန်မာ လုပ်ငန်းတွေ သိပ်မရှိခဲ့ပေမယ့် မြန်မာ အလုပ်သမားတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ ထင်ရှားတဲ့ ဝယ်လိုအား ရှိခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် အလုပ်သမားတွေနဲ့ သင်္ဘောသားတွေက ပုံမှန် ငွေပို့ဖို့နဲ့ မြန်မာပြည်မှာ သွင်းကုန် ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် အလွယ်တကူ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ညီမ Eng Eng နဲ့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကို ရန်ကုန်ဘက်က ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ထားပြီး ၁၉၉၀ ခုနှစ်မှာ "Yedenar Pte. Ltd." ကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်။

Yedenar ရဲ့ ပထမဆုံး နှစ်အနည်းငယ်က ပင်ပန်းခဲ့ပေမယ့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ညီအစ်မတွေက လုပ်ရင်းနဲ့ပဲ သင်ယူခဲ့ရတယ်။ Mei Mei က Chinatown ရဲ့ People's Park Centre မှာရှိတဲ့ အခြား ဆင်တူတဲ့ စီးပွားရေးတွေနဲ့ ဝေးရာဖြစ်တဲ့ City Hall ရှိ ပီနင်ဆူလာ ပလာဇာမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီးပွားရေး အသစ်ကို နေရာချရန် ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ပြောင်းရွှေ့တုန်းက ပီနင်ဆူလာ ပလာဇာမှာ မြန်မာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် စင်ကာပူက မြန်မာ လူမျိုးစု အများစုက ကျွန်တော်တို့ကို အစပိုင်းမှာ မသိကြဘူး။ ရောင်းလို့ မထွက်တဲ့ နေ့တွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။

စီးပွားရေးကို လုပ်ကိုင်ပြီး ကြီးထွားစေဖို့ ကျွန်တော်တို့ အင်အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ကြတယ်။ Yedenar က တစ်ပတ်လုံး ခုနစ်ရက် ဖွင့်ခဲ့တယ်။ Mei Mei နဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက် ခြောက်ရက်စီ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး အားလပ်ရက်နေ့ မိသားစုတွေနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးဖို့ တစ်ရက်ခြား နားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေက ရှည်လျားခဲ့တယ်။ နေ့ဘက်မှာ ဖောက်သည်တွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးပြီး ညဘက်မှာ စာရွက်စာတမ်း အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ရန်ကုန်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဖက်စ်စက်တွေရဲ့ အော်မြည်သံဟာ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်၏ နောက်ခံတေးသံ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆိုင်က ဂုဏ်သတင်း ကောင်းကောင်း ရရှိနေခဲ့တယ်။

ဇနီးသည်အတွက် စင်ကာပူကို အကျင့်ကျရတာ အစပိုင်းမှာ ခက်ခဲခဲ့ပေမယ့် ကလေးတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ဝန်းကျင်အသစ်မှာ အောင်မြင်ထွန်းကားခဲ့ကြတယ်။ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဇနီးသည်ရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဖခင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကလေးတွေ ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ရတာထက် ကျွန်တော် ဘာမှ ပိုမတောင်းဆိုနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အခန်းပေါင်းစုံကို ပြန်ကြည့်ရင် ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်အောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဉာဏ်ရည် ဒါမှမဟုတ် ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းကြောင့် လို့ ပြောလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုပြောနိုင်ပါတယ် — ကျွန်တော်က ကံကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။

ဤဇာတ်လမ်းအကြောင်း

ဒါက ကျွန်တော့်မိသားစု၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အတွေ့အကြုံများ — Lahpet Voices နောက်ကွယ်ရှိ မိသားစုတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ် ဖတ်ရသလိုမျိုး အခန်းတစ်ခန်းချင်း ဖတ်နိုင်အောင် ရေးသားထားတဲ့ အစီအစဉ် — ၏ တတိယမြောက် အခန်း ဖြစ်သည်။

ဤအခန်းသည် စာရေးသူက မိသားစုထဲက အသက်အကြီးဆုံး အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး — ဤပထမလူ ဇာတ်ကြောင်း၏ သူရဲ့ အမြင်ဖြင့် ပြောသူ — နှင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော အင်တာဗျူးတစ်ခုမှ စုဆောင်းရရှိထားသည့် မိသားစု သမိုင်း၏ မှတ်တမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရှင်းလင်းရန် အနည်းငယ် တည်းဖြတ်ပြီး အခန်းခေါင်းစဉ်များနှင့် မှတ်ချက်များဖြင့် မူရင်းဇာတ်ကြောင်းပြောသူနှင့် ပူးပေါင်း၍ ဘောင်သွင်းထားသည်။ ၎င်းကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသံဖြင့် ပထမလူ အနေနှင့် ရေးပြောထားပြီး စာကြောင်းတိုင်းကို Lahpet Voices ၏ လုံခြုံမှုနှင့် သဘောတူညီမှု မူဝါဒအရ ထုတ်ဝေရန် ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး အတည်ပြုခဲ့သည်။

မိသားစုဝင်များ၏ အမည်များနှင့် မှတ်မိစေနိုင်သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပံ့ပိုးသူနှင့် သဘောတူထားသည့်အတိုင်း ထားရှိထားသည်။

မှတ်ချက်များ

1. Ah Pa — ပညာရေးအပေါ် သူ့ရဲ့သစ္စာတည်မှုသည် ဤအခန်း၏ အကွေ့အကောက် အချက်ဖြစ်လာသည့် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ ဖခင်။
2. အဖွင့် နိဒါန်း — အင်တာဗျူး၏ အဖွင့်စာကြောင်းများသည် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ ကိုယ်ပိုင်စကားဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အိမ်ထောင်စု ပြိုကွဲခဲ့သည့်နှစ် ပတ်လည်တွင် ဤအခန်းကို ဘောင်သွင်းထားသည်။
3. Ah Ma — မိသားစု စင်ကာပူသို့ မပြောင်းရွှေ့မီ ကွယ်လွန်ခဲ့သည့် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ မိခင်။
4. Eng Eng — စိန့်ဂျွန်ဈေးမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် Yedenar ၏ ရန်ကုန်ဘက် ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာသည့် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ ညီမ။
5. A Daw Gyi — မိသားစု၏ တာရှည်ကာလ အိမ်ဖော်။
6. Mei Mei — စင်ကာပူတွင် အခြေချနေထိုင်ပြီး သူနှင့်အတူ Yedenar ကို ပူးတွဲတည်ထောင်ခဲ့သည့် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ ညီမ။
7. ၈၈၈၈ အရေးအခင်း — ၁၉၈၈ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၈ ရက်နေ့မှ စတင်ပြီး အကြမ်းဖက်စွာ နှိမ်နင်းခဲ့သည့် မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်း ဒီမိုကရေစီလိုလားသော အစုလိုက် လူထုဆန္ဒပြမှုများ။

စာရေးသူ၏ စကားတစ်ခွန်း

အစောပိုင်း အခန်းများနှင့် တွဲဖတ်ကြည့်ပါက ဤအခန်းသည် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ပြီးပြည့်စေသည်။ ကျွန်တော့်အဖွားက လေးပေခြားနားသော ဆိုင်ငယ်တစ်ခုကနေ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်; သူမ၏ သားသမီးက အဲဒီ ထောက်ပံ့ပေးတတ်တဲ့ အသိစိတ်ကိုယူပြီး နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပထမအခန်းတွေက နေဝင်း ဘားမားကို အတွင်းမှနေ၍ ရှင်ကျန်နေခဲ့ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း ဤအခန်းကတော့ မျိုးဆက်တစ်ဆက်က ရှင်သန်နေရုံနဲ့ မလုံလောက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အချိန်ကာလ — သူတို့၏ ကလေးတွေဟာ မွေးရာပါနိုင်ငံက မပေးနိုင်တဲ့ ပညာရေးကို ထိုက်တန်ကြောင်း — အကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွမ်းဆွေးစရာအဖြစ် ပြသထားခြင်းမရှိပါ။ သူသည် ရိုးရိုးစင်းစင်း စာရင်းတင်ပြသည် — အရေးအခင်း၊ သူ၏မိခင်(ဖခင်)က ပညာရေးအပေါ် ယုံကြည်မှု၊ နေထိုင်စရိတ်၊ စီးပွားရေး အကြံပြုခဲ့သည့် ညီမ တစ်ယောက်။ ထို့နောက် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ရန်ကုန်မှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံး ရောင်းချလိုက်သည်ဟု။ သုံးပြီးသား ရေချိုးခန်း ဆိုးကိုးတွေတောင်။ ဒါဟာ မိသားစု သန်းပေါင်းများစွာက ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူတို့ ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ချိန်ဆပြီး ကလေးတွေကို ရွေးချယ်ကြပုံ၏ တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယနေ့ Yedenar သည် ပီနင်ဆူလာ ပလာဇာထဲမှာပင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဖက်စ်စက်များကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက အစားထိုးထားကာ အဆောက်အအုံကို ယခု ပြည့်နေစေသည့် မြန်မာ့အသိုက်အဝန်းကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသည်။ ဤအခန်းသည် ကျွန်တော့်မိသားစုကို ပေးထားသည့် ထူးခြားသော ကံ — အစောပိုင်းက စင်ကာပူတွင် ရှိနေပြီးသော ညီမ၊ ဈေးရောင်းချမှု ကျွမ်းကျင်မှု၊ ရှင်းလင်းသော လမ်းခရီး — ကို ချီးမြှင့်ဂုဏ်ပြုသည့် နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်နှင့် သူတို့ကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည့် ယုံကြည်ချက်တစ်ခုတည်း — ကိုယ့်ကလေးတွေကို ကိုယ့်ရထားတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ ပညာရေးပေးရတာဟာ မေတ္တာတစ်မျိုးဖြစ်သည် — ၏ မှတ်တမ်းကို ထိန်းသိမ်းခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤဇာတ်ကြောင်းပြောသူ အဆုံးသတ်ထားသည့် ရိုးရှင်းသော ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကဲဖြတ်ခြင်း — ဉာဏ်ကြီးရှင်မဟုတ်၊ အရည်အချင်းမဟုတ်၊ မိသားစုအတွက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဤသို့ပြောခွင့် ရရှိခဲ့သူ — "ကျွန်တော်က ကံကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ" ။