အဲဒီခေတ်က ကျွန်မတို့ သားသမီးတွေကို ချစ်ခင်ကြောင်း ဘယ်လိုပြကြမလဲ။ နူးညံ့ပြီး နားလည်ပေးတတ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ကလေးတွေနဲ့ ကစားနေဖို့၊ သူတို့ရှေ့မှာ ညည်းညူနေဖို့ ဘယ်လိုတတ်နိုင်မလဲ။၁ ကျွန်မတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီလိုအခွင့်အရေး ရှိမနေခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူ့မှာမှလည်း မရှိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ အဖေ့ကို အမြဲ လေးစားချစ်ခင်ခဲ့တယ်။ အပြင်ပန်း ကောင်းတဲ့အချက်တွေ — စွမ်းဆောင်ရည်၊ တင်ရှားမှု၊ ဥာဏ်ပညာ စတာတွေကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အလေးအနက်ထားဆုံးက ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ဆက်ကပ်မှုပဲ။ သူက မြင့်မားတဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့တယ်။ အကုသိုလ်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေ၊ ပညာရေးကို အလွန်တန်ဖိုးထား၊ ကျွန်မတို့ကို တစ်ခါမှ အသံမမြှင့်ခဲ့ဖူးဘူး။ အမြဲ ကြင်နာသိမ်မွေ့တယ်။ ကျွန်မတို့ သူ့ရဲ့ ကောင်းဆိုး တန်ဖိုးအမြင်နဲ့သာ ကမ္ဘာကြီးကို ရှုမြင်လာမယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။ ကြီးပြင်းလာချိန်တစ်လျှောက် အဖေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးပဲ။ ရန်ကုန်မှာ ဘဝရဲ့ ဝန်ထုပ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲများများ၊ ကျွန်မတို့အိမ်ကတော့ နားလည်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ မိဘတွေရှိတဲ့ ခိုနားရာတစ်ခုပဲ။
ကျွန်မ Da Mu၂ ကို ၁၉၇၅ ခုနှစ်မှာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့က အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝကတည်းက ချစ်သူတွေဖြစ်ခဲ့ကြတာ ခြောက်နှစ်ရှိပြီ၊ သူ့ကို အားကိုးရတဲ့ ဘဝဖော်အနေနဲ့ လေးစားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက Ah Ma က ကျွန်မတို့ကို ကြာကြာကြွေခွါသွားခဲ့ပြီ၊ တစ်ဦးတည်းသောမိဘဖြစ်တဲ့ Ah Pa က ကျွန်မကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ် — ဒါပေမဲ့ Da Mu က သူ့ကို စိတ်ချလာအောင် နိုင်ခဲ့တယ်။ Ah Pa နဲ့ စစ်တုရင်ပွဲ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တိုက်ကစားပြီး အရေးနိမ့်တဲ့အထိ ထွက်ခွာခွင့်မပြုဘဲ စမ်းသပ်ခံရတာက နာမည်ကြီးခဲ့တာ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့နောက် ရိုးရာဓလေ့အတိုင်း ကျွန်မက ယောက္ခမအိမ်သို့ ပြောင်းနေခဲ့ရတယ်။
Da Mu က မွေးချင်းခုနစ်ယောက်မှာ ဒုတိယမြောက်ဖြစ်ပြီး အမေရဲ့ အနှစ်သက်ဆုံးသား ဖြစ်ဖွယ်ရှိတယ်။ အဲဒီခေတ်က များစွာသော မိသားစုတွေလိုပဲ လူတိုင်းက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်တန်းတစ်ခုထဲမှာ အတူတကွ နေထိုင်ကြတယ်။ ယောက္ခမက အိမ်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ပိုင်ရှင်ဖြစ်တယ်။ သူက တရားဝင်ပညာရေး နည်းနည်းမှ မရခဲ့ပေမယ့် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး လေးလေးနက်နက် တွေးတတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်တယ်။ အိမ်ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးကို စီမံခန့်ခွဲပြီး သံခွက်လက်သီးနဲ့ အုပ်ချုပ်ခဲ့တယ်။ အိမ်မှုကိစ္စတွေ — ချက်ပြုတ်ရေး၊ သန့်ရှင်းရေး — အားလုံးကို စီစဉ်ပြီး ထမင်းစဉ်တောက်တဲ့ အစီအစဉ်ကိုပါ အထူးဂရုစိုက်တယ်။ ချွေတာတတ်ပြီး ခင်ပွန်းရဲ့ ဝင်ငွေနည်းနည်းကိုပါ ဆွဲဆန့်ခဲ့တယ်။ သူ့အိမ်မှာ တရုတ်ရိုးရာ အမျိုးသားဦးစီးစနစ်အရ ယောက်ျားတွေက ဦးစားပေး စားရတယ်။ ယောက်ျားတွေက အပြင်မှာ ထောက်ပံ့ပြီး ကိုယ်စားပြုရမယ်၊ မိန်းမတွေက အိမ်တွင်းရေးကို စောင့်ရှောက်ပြီး အိမ်ထဲက အရာအားလုံးကို စီမံရမယ်ဆိုတဲ့ ရေးမေးမှတ်သားစရာမလို ခံယူချက်တွေ ရှိခဲ့တယ်။
ယောက္ခမက သားသမီးတွေကိုရော သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တွေကိုရော ချစ်ခင်တာကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မသံသယဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက ကျွန်မကို မိဘတွေ ပြုစုခဲ့တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြတ်သားစွာ ဆန့်ကျင်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရေး အောက်မှာ ကျွန်မ အပြုအမူအပေါ် သတိရှိဖို့၊ Da Mu ကို ကသောင်းကနင်းဖြစ်အောင် မတွန်းပို့မိဖို့ သင်ယူခဲ့ရတယ်။ လွယ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လက်ခံလိုက်တယ်။ မိဘနဲ့သားသမီးကြားက ချစ်ခြင်းတရား ပုံစံအသစ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံနားလည်အောင် သင်ယူခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျအချိန်မှာတော့ မြန်မာနိုင်ငံဟာ နေဝင်းရဲ့ စစ်အာဏာရှင်အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ဆယ့်သုံးနှစ်လောက် ကြာမြင့်နေပြီ။ "မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းခရီး" က မဲဆွယ်စဉ်မှာ နိုင်ငံရဲ့ လယ်သမားတွေအားလုံးကို လွတ်လပ်မှုနဲ့ တန်းတူညီမျှမှု ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ အစားထိုးမထားနိုင်တဲ့ ပျက်စီးမှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။ ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းတွေကို ပြည်သူပိုင်သိမ်းပြီး ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းယူခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ တက်ခဲ့တဲ့ တရုတ်ကျောင်းတွေကို မြန်မာကျောင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေ ပစ္စည်းဥစ္စာ ဆုံးရှုံးပြီး ဆင်းရဲသားတွေ ပိုဆင်းရဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ငယ်တုန်းက စားခဲ့တဲ့ ဘီစကစ်တွေက ရှားပါးပစ္စည်းတွေ ဖြစ်သွားတယ်။ မြန်မာ့စီးပွားရေးက ပြည်ပကမ္ဘာကို ဂိတ်ပိတ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့ အထီးကျန်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
အရာအားလုံး ခွဲတမ်းချခဲ့ရတယ်။ ဆန်၊ ဆီ၊ စည်သွတ်ဘူး စတဲ့ အခြေခံသုံးပစ္စည်းတွေမှာ ခွဲတမ်းသတ်မှတ်ခံခဲ့ရတယ်။ သီအိုရီအရဆိုရင် တခြားဘာကိုမှ ရရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လိုအပ်ချက်ရှိရင် ရောင်းလိုအားရှိတာပဲ။ တားမြစ်တာကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ တရုတ်၊ အိန္ဒိယနဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံဘက်ကို ဖွင့်ထားတဲ့ မြန်မာ့နယ်စပ်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး တရားမဝင် ကုန်သွယ်မှုကနေ ပလက်ကတော့သည် ဈေး ပွင့်လန်းခဲ့တယ်။ Da Mu နဲ့ ကျွန်မ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ စိန့်ဂျွန် လေရှီရှိ ဈေးပြင်ဝယ် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့တယ် — နံပါတ် ၃၀ ဆိုင်ပေါ့။ ရန်ကုန်ရဲ့ လက်ကားဈေး မင်္ဂလာဈေးက ခေတ်မီဆိုင်တန်းတွေလိုပဲ တစ်ဆိုင်လျှင် လေးပေလေးပေ ပလက်ဖောင်းသေးသေးလေးပေါ် သွပ်မိုးကာရံထားတဲ့ ဆိုင်တစ်ခုပါ။ မိုးရွာတဲ့အခါ ဆူညံလွန်းလို့ နားမထောင်နိုင်လောက်အောင် ပဲ့တင်ထပ်တယ်။
ကျွန်မတို့ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ခလုတ်၊ ဖဲကြိုး၊ ဇစ် စတဲ့ အဝတ်အစားအဆင့်မြှင့် ပစ္စည်းတွေ ရောင်းချခဲ့တယ်။ ကုန်ပစ္စည်းပျောက်ဆုံးမှုရော အကြွေးတောင်းရခက်မှုရော အန္တရာယ်တွေ မကြာခဏ ရှိခဲ့ပေမဲ့ တည်ကြည်မှု၊ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကောင်းတွေကြောင့် အခြေခံလိုက်တဲ့ ဝယ်သူရင်းတွေ ရရှိခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းက အမြတ်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးပွားလာခဲ့တယ်။
ငါးနှစ်လောက်ကြာတဲ့အခါ Da Mu က ကားပွဲစားအလုပ်မှာ အခွင့်အလမ်းတစ်ခု တွေ့ခဲ့ပြီး အဲဒါကို ကျွန်မကို တာဝန်လွှဲပေးခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းက ပိုပြီးတောင် ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ သင်းကျေဈေးကြီးထဲက နေရာပိုကြီးတဲ့ဆိုင်တစ်ခုဆီ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့တယ်။
အလုပ်က Da Mu ရော ကျွန်မပါ လုံးဝ မျိုချခဲ့တယ်။ ဈေးမှာ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းပြီးတဲ့နောက် ညီမ Lek Lek အိမ်မှာ ရှိတဲ့ Ah Pa ဆီ သွားပြီး တစ်နေ့တာအကြောင်း ပြောပြတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ခေါင်းငုံ့ပြီး ယောက္ခမရဲ့ ထိုးဖောက်ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကို ရှောင်ရှားနေခဲ့ရတယ်။ နှစ်တွေက အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ပထမဆုံး ကလေး Mie Mie၃ ကို ၁၉၇၅ ခုနှစ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့ပြီးနောက် နောက်ထပ် သားသုံးယောက် — Ah Ti၊ Min Min နဲ့ Hong Long — တို့ကို မွေးခဲ့တယ်။ ကိုယ်ဝန်တစ်ကြိမ်တိုင်းမှာ မီးတွင်းခံပြီးတာနဲ့ မရင့်သေးပဲ ဈေးကို ပြန်ရောက်နေတတ်တယ်။
အဲဒီခေတ်က မျှော်လင့်ချက်ကို ထားသိမ်းဖို့ ခက်ခဲတယ်။ နေဝင်းရဲ့ အကြမ်းဖက်အုပ်ချုပ်မှုက နိုင်ငံကို ရစ်ပတ်ထားတုန်းမှာ ရန်ကုန်မှာ ရှားပါးမှုနဲ့ ဆင်းရဲမှုတွေ ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ဟော်လစ် ဘူးတစ်ဘူးလို၊ Cadbury ချောကလက် တစ်ပြားလိုမျိုး ရိုးရိုးပစ္စည်းတွေကိုတောင် ငွေနဲ့ဝယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ ကလေးတွေ မွေးတိုင်း ဘေးကင်းစွာ မွေးနိုင်တာက နိမိတ်ကောင်းတစ်မျိုးလို ထင်ရတယ်။ ကျွန်မဆို သူတို့ အသက်ရှင်လို့ ကျန်းမာရုံလောက်ပဲ လိုချင်တယ်။ မိသားစုကြီးရဲ့အိမ်မှာ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း အခြားမိသားစုဝင်တွေက သူတို့ကို ပြုစုပေးကြမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ သားသမီးတွေကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့အတွက် ထောက်ပံ့ပေးတာပဲဆိုတာကို ကျွန်မ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒါအတွက် အလုပ်လုပ်ပြီး ဝင်ငွေရှာဖို့က အရေးကြီးတယ်။ ကလေးတွေ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်လောက်အောင် လုံလုံလောက်လောက် ရှိစေဖို့ ကျွန်မက စိတ်တစ်မျိုးတည်း စိုက်ထားခဲ့တယ်။
ကျွန်မခေတ် တစ်ခြားမိဘတွေက ကျွန်မမိဘတွေလို ခြွင်းချက်မရှိ သားသမီးတွေကို အနှစ်သက်ခံနိုင်ခဲ့သလား။ နာရီပေါင်းများစွာ Lactogen တန်းစီဝယ်နေရပြီး သားသမီးတွေကို အားလပ်ချိန် ရှိရှိနဲ့ ကစားပေးနိုင်ဖို့၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ စွမ်းဆောင်နိုင်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မလဲ။ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းတဲ့အဆုံးမှာ ချိုသာတဲ့စကားတွေ ပြောပြီး ကလေးတွေကို အိပ်ရာဝင်စေဖို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မလဲ။၁ ကျွန်မကတော့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ဤဇာတ်လမ်းအကြောင်း
ဒါဟာ ကျွန်မမိသားစု၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အတွေ့အကြုံ စာအုပ်စိုးငယ်လေးလို — တစ်ပိုင်းချင်း ဖတ်ရှုဖို့ ရေးသားထားတဲ့ Lahpet Voices နောက်ကွယ်က မိသားစုတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းစီးရဲ့ ဒုတိယအခန်းဖြစ်တယ်။
ဤအခန်းဟာ စာရေးသူက သူ့အဖွား — ဤပထမလူအာစဉ်ကိုယ်တိုင် ပြောပြသူ — နဲ့ အင်တာဗျူးလုပ်ခဲ့ပြီး စုဆောင်းခဲ့တဲ့ မိသားစုသမိုင်း မှတ်တမ်းဖြစ်တယ်။ ထို့နောက် ရှင်းလင်းပြေပြစ်စေဖို့ အနည်းငယ် တည်းဖြတ်ပြီး အခန်းခေါင်းစဉ်တွေနဲ့ မှတ်စုတွေကို ပြောပြသူနဲ့ ပူးပေါင်းတည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စကားသံနဲ့ ပထမလူ အာစဉ်ဖြင့် ပြောပြထားပြီး စာကြောင်းတိုင်းကို Lahpet Voices ရဲ့ ဘေးကင်းရေးနဲ့ သဘောတူညီချက် မူဝါဒအရ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ထုတ်ဝေဖို့ အတည်ပြုထားတယ်။
မိသားစုဝင်တွေရဲ့ နာမည်တွေနဲ့ ခွဲခြားသိရစေတဲ့ အသေးစိတ်အချက်တွေကို ပံ့ပိုးသူနဲ့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်။
မှတ်စုများ
- အဖွင့်နဲ့ အပိတ် ထပ်တလဲလဲစကား — အင်တာဗျူးရဲ့ ပထမနဲ့ နောက်ဆုံး စာပိုဒ်တွေက ပြောပြသူရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စကားဖြစ်ပြီး သူ တစ်လျှောက်လုံး ပြန်ပြန်လှည့်တဲ့ မေးခွန်းနဲ့ အခန်းကို ဘောင်ခတ်ထားတယ်။
- Da Mu — Dai Bor ဟုလည်း သိကြသူ၊ ပြောပြသူရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ စာရေးသူရဲ့ မိခင်ဘက်က လက်ရှိ အဘိုးအို။
- Mie Mie — ပြောပြသူရဲ့ အကြီးဆုံးကလေးနဲ့ စာရေးသူရဲ့ မိခင်။
စာရေးသူထံမှ စကားတစ်ခွန်း
ကျွန်မအဖွားက သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝနဲ့ အိမ်ထောင်ဦးကာလကို ကြေကွဲဖွယ် ဇာတ်လမ်းအဖြစ် မဖော်ပြခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ကန့်သတ်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေတွေ — တန်းစီစောင့်ဆိုင်းခြင်း၊ ခွဲတမ်းကတ်ပြားတွေ၊ ရှားပါးမှုတွေ၊ ယောက်ျားတွေ ဦးစားစားတဲ့အိမ်တစ်လုံး — နဲ့ အဲဒီအထဲမှာ သူ ချမှတ်ခဲ့တဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့တယ်။ ချစ်ခြင်းဆိုတာ ထောက်ပံ့ခြင်းပဲ။ အနားယူတာက သူတို့အတွက် မဝယ်နိုင်တဲ့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ မျိုးဆက်တစ်ဆက်လုံး ပြောတတ်ခဲ့တဲ့ပုံစံအတိုင်း သူက မိမိကိုယ်ကို မသနားဘဲ ရိုးရိုးသားသား ပြောခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် ဒီအခန်းက Lahpet Voices မှာ နေရာတကျဖြစ်တယ်။ ဒီဆိုက်က စုဆောင်းတဲ့အများအပြား — အစားအစာ၊ ပွဲတော်တွေ၊ ဘာသာစကား၊ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် ယူဆောင်သွားတဲ့ ရိုးရာဓလေ့အသေးအဖွဲတွေ — အားလုံးက ကျွန်မအဖွားလိုလူတွေရဲ့ လုပ်အားနဲ့ ခံနိုင်ရည်ကနေ လာတာတွေပဲ။ ဒီနေ့ စင်ကာပူမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားတွေက လွယ်လွယ်ကူကူ နေထိုင်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကနေ မထွက်ခွာခဲ့ကြဘူး။ သူတို့ ထွက်ခွာလာတာ ရှည်ကြာစွာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် ကိုယ်ပိုင် နံပါတ် ၃၀ ဆိုင်တစ်ခုလို လိုအပ်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကနေပါ။ တရားမဝင် ဈေးကောင်းကောင်းက ပစ္စည်းတွေ၊ ခွဲတမ်းတန်းစီခြင်းတွေ၊ သံခွက်လက်သီးနဲ့ အုပ်ချုပ်တဲ့အိမ်တွေ၊ ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ နူးညံ့ခြင်းကြား ချမှတ်ခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ — ဒါတွေက ဝေးကွာတဲ့အတိတ်က အမြင်သစ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံတွင်း ကိုယ်ပြည်ပ မြန်မာမိသားစုတွေ အများအပြား ဒီကနေ့အထိ တည်ဆောက်နေတဲ့ အုတ်မြစ်တွေပဲ။
ကျွန်မအဖွားရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေနဲ့ အငပါဗျူးတွေနဲ့အတူ ဖတ်ရတာ မိသားစုတစ်စုတည်းရဲ့ ဆက်တိုက်ဖြစ်တည်နေတဲ့ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုကို ဖတ်ရတာနဲ့တူတယ် — ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆက်ပြေးနေတဲ့လူမျိုး၊ ဆက်ထောက်ပံ့နေတဲ့လူမျိုး၊ ပေးနိုင်စွမ်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်တဲ့အခါမှာတောင် နွေးထွေးမှုကို စွဲထိန်းထားတတ်တဲ့လူမျိုး။ ဒီဇာတ်လမ်းစီဟာ ကျွန်မက မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းနိုင်ဖို့ပဲ — သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စကားသံနဲ့၊ သူ ခံစားခဲ့ရတာတွေက စာရင်းဇယားတစ်ခု မျှသာ မဟုတ်ကြောင်း အမှတ်ရအောင်။ ကျွန်မက ဒီလိုပြောနေတာ — သူ ဒီမှာ ရှိခဲ့တယ်၊ သူ ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာ အဲဒါကြောင့်ပဲ။