မြန်မာပြည်တွင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဘယ်နေရာတွေမှာ အဓိက နေထိုင်ခဲ့သလဲ။
ကျောင်းတက်တဲ့ ကာလတစ်ခုကလွဲပြီး ကျွန်တော် မြန်မာပြည်ပြင်ပမှာ ကြာကြာနေဖူးတာ မရှိပါဘူး။ မိသားစုနဲ့ စီးပွားရေးကြောင့်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိဘတွေ၊ ဇနီးသည်နဲ့ ကလေးတွေ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီမှာ အချိန်တော်တော်ကုန်ခဲ့တဲ့အတွက် အခက်အခဲရှိလာတဲ့အခါမှာတောင် ထွက်သွားရတာ ကိုယ့်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သလို ခံစားရမှာစိုးလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ ကိုယ့်အတွက် ဘာကို ကိုယ်စားပြုသလဲ။ အဓိက အချက်က ဘာလဲ။
ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အဓိကက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ထောက်ထားတတ်တာပါပဲ။ ဘယ်အချိန်မှာ ပြောရမယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ တိုးတိုးနေရမယ်ဆိုတာ နားလည်တတ်တာ၊ အကြီးအကဲတွေကို ရိုသေတာ၊ မလိုအပ်တဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေကို ရှောင်တတ်တာ — ဒါတွေက လူတွေ အတူတကွ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး အချက်ပါပဲ။
မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို အထူး ချစ်ခင်လေးစားသလဲ။
ကျွန်တော် အထူး ကိုင်စွဲထားတာက စုပေါင်းတာဝန်ယူမှု အမြင်ပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယ်ပဲ အဓိက မထားသင့်ဘူး။ မိသားစု၊ �邻居တွေ၊ အသိုက်အဝန်းတွေ အားလုံး ချိတ်ဆက်နေတယ် — တစ်ယောက် ဆင်းရဲရင် ကျန်သူတွေက ခံစားရတယ်။ ဒီ အတွေးအခေါ်က ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ အတူတကွ ရုန်းကန်ဖို့ လမ်းစဉ်ပေးပါတယ်။
မြန်မာ ခံယူချက်ရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုင်းက ဘာလဲ။
ရက်စက်မှုနဲ့ နှိမ့်ချမှု ရောနှောထားတာပါပဲ။ ဒီနိုင်ငံက မျိုးဆက်တော်တော်ကြာ မသေခြာမှုတွေကို ဖြတ်ကနဲခဲ့ရတယ်။ ဒီမှာက လူတွေက တိုးတိုးတိတိ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် သင်ယူခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက ငါတို့ မရပ်တည်ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး — နာကျင်မှုကို အမြဲတမ်း မပြောဘဲ သယ်ဆောင်တတ်ကြတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
မြန်မာပြည်အပေါ် ပိုင်ဆိုင်မှု ခံစားချက်က အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲခဲ့သလား။
မပြောင်းလဲပါဘူး။ ငယ်တုန်းကတော့ ဘယ်တော့မှ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ပိုင်ဆိုင်မှု အတူတူပါပဲ — ဒါပေမယ့် စိုးရိမ်မှုက ပိုကြီးလာတယ်။ ခက်ခဲမှုတွေ အမြဲရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ နိုင်ငံမှာ ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ခံစားရတာ ထူးဆန်းပါတယ်။