၁၉၆၇ — ကျွန်တော်တို့၏ ကမ္ဘာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ခဲ့သည့်နှစ်

Ah Ma1 သည် ရင်သားကင်ဆာနှင့် အရှည်ကြာ နာကျင်ဖွယ် တိုက်ပွဲကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည့်နှစ်တွင် ကျွန်တော် အသက် ၁၁နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုနှစ်က ၁၉၆၇ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ Ah Ma သည် ရန်ကုန်၏ မခံနိုင်ဖွယ် နွေရာသီ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဧပြီလ ၂၃ရက်နေ့က ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ မိဘမဲ့ဖြစ်သွားသည့် ကလေးများ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ဇနီးမဲ့ဖြစ်သွားသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက် Ah Pa2 ခံစားရသည့် နာကျင်မှုကို ကျွန်တော် ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှ သေးငယ်မှုကို ကျွန်တော် သတိပြုမိခဲ့သည်။ ဘဝသည် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သော်လည်း ဘယ်လောက်ထိ ခက်ခဲလာမည်ကိုတော့ ကြိုတင်မျှော်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

Ah Pa သည် မကြာမီ နေပြည်တော် ရုပ်ရှင်ရုံ၏ မန်နေဂျာအဖြစ် အလုပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်စုအပေါ် ငြိမ်သက်မှုနှင့် အပြုသဘောဆောင်သည့် ဝတ်လုံတစ်ထည်ကဲ့သို့ ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း Eng Eng3 — ကျွန်တော့်အကြီးဆုံး အစ်မ — သည် အိမ်ရှင်မအဖြစ် တာဝန်ယူလုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမ အသက် ၁၆နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ အစားအစာနှင့် အိမ်တွင်းလုပ်ငန်းများ အားလုံးကို သူမကပဲ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အကြီးဆုံး အကို Lek Lek ကတော့ အတော်လေး စိတ်ပျော်ရွှင်သည့် ကလေးဘဝကို ဆက်လက်ခံစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့နှလုံးသားသည် ကျွန်တော့်ထက် မနည်း နာကျင်နေသည်ကိုတော့ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့သည်။

Ah Ma ၏ အငယ်ဆုံး ညီမငယ် — Zeng Cai E ဟု အမည်ရသည့် Aunty Lily သည် ကျွန်တော်တို့အတွက် နေရာဝင်သူ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ Aunty Lily သည် Ah Ma ဆုံးပါးခါးနီးအချိန်က ကျွန်တော်တို့ကို ထိန်းကျောင်းပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ငယ်စဉ်က မကြာမကြာ ဖျားနာတတ်သည့် ကျွန်တော့်ကို အထူးဂရုစိုက်ရန် ကတိပေးခဲ့သည်။ မိသားစု၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ပုံမှန်ဘဝသည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။

ကျွန်တော်တို့အိမ်ရှိ နာကျင်မှုသည် နေဝင်း၏ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ် နည်းလမ်းဆိုင်ရာ ကြမ်းတမ်းသည့် နောက်ခံကြားတွင် မထင်မရှား ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရသည်။ ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းများကို နိုင်ငံပိုင်အဖြစ် သိမ်းယူမှု ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခြင်းသည် ရန်ကုန်တစ်မြို့လုံးရှိ သာမန်ပြည်သူများအတွက် အခက်အခဲ အများအပြား ဖြစ်စေခဲ့သည်။ စီးပွားရေး ရပ်တန့်ပြီး လုပ်ခများ ကျဆင်းသည်နှင့်အမျှ ထုတ်လုပ်မှု ကျဆင်းခြင်းကြောင့် အခြေခံ လိုအပ်ချက်များ၏ စျေးနှုန်းကို ထိန်းချုပ်ရန် စားရိတ်ခွဲဝေမှုစနစ် ချမှတ်ခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းက ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။

Ah Pa က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှာထားသည့် ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ကျောင်းတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ပညာရေးတွင် တော်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ဝမ်းသာစရာအဖြစ်ပင် ကျွန်တော်သည် တရုတ်မိန်းကလေးများ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ လွန်စွာ ပျော်ရွှင်စွာ တက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော် ငါးတန်းတက်နေပြီး ကျောင်းစာက လွယ်ကူလှသည်။ ထို့အပြင် ကျောင်းဆရာက ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားများကို အနီရောင်စာအုပ်ငယ်4 နှင့် မော်ဇေဒုံ အမှတ်တံဆိပ်တို့ဖြင့် ဆုချီးမြှင့်လေ့ရှိသည်။ ကျွန်တော် ဆုလက်ဆောင် ရရှိသည့်အခါ များစွာ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသည်။ ဤမျှ လှပသည့် အရာတစ်ခု ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်ရခြင်းသည် ၁၁နှစ်အရွယ် ကျွန်တော့်အတွက် အဓိပ္ပာယ် ကြီးမားလှပါသည်။ ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းအတွက်သာမက မည်မျှ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသလဲ၊ တရုတ်လူမျိုး ဖြစ်ရခြင်းအတွက်လည်း များစွာ ဂုဏ်ယူခဲ့ရပါသည်။

ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နိုင်ငံရေးအဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိသည့် ထိုအမှတ်တံဆိပ်သည် အခြားသူများအတွက်တော့ အန္တရာယ် ကြိုပြနေသည့် လက္ခဏာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ စစ်အစိုးရက လူမျိုးခြား မုန်းတီးရေး ဝါဒဖြန့်မှုကို ပြင်းထန်စွာ အားကောင်းလာအောင် လုပ်ဆောင်လာသည့်အခါ တရုတ်-မြန်မာ အကြောင်း ဇာတ်လမ်းသည် ဖော်ရွေသည့် Pauk Phaw5 အိမ်နီးချင်းများအကြောင်းမှ အခွင့်ကောင်းယူသူ မှောင်ခိုကူးသည့် ကုန်သည်များအကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တရုတ်ဘာသာသင်ကျောင်းများကို ကွန်မြူနစ်ဝါဒ ပေါက်ဖွားရာ နေရာအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ရန် အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ကျောင်းသားများ၏ "တရုတ်ဂုဏ်ယူမှု" ပြသမှုကြောင့် ရှုပ်ထွေးလာပြီး တရုတ်နိုင်ငံ၏ တိုးပွားလာသည့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို သတိထားလာကြသည့်ကြားတွင် ဇွန်လ ၂၂ရက်နေ့က ကျွန်တော့်ကျောင်း၌ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် သေချာမသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုနေ့က စိတ်ပူပန်နေသည့် Ah Pa က ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းသို့ အမြန်လာရောက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကြားတွင် Ah Pa သည် မြန်မာ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် အနည်းငယ် ရင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ စကားပြင်းထန်စွာ ဖလှယ်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး နောက်ဆုတ်ကာ တောင်းပန်ပြီး ထိုငြင်းခုံမှုသည် လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

တစ်ပတ်မပြည့်မီအကြာတွင် အခြေအနေသည် ယခုကျွန်တော်တို့ သိကြသည့် ၁၉၆၇ခုနှစ် မြန်မာပြည် တရုတ်ဆန့်ကျင်ရေး အကြမ်းဖက်မှုများအဖြစ် ကြီးထွားသွားခဲ့သည်။ ဇွန်လ ၂၆ရက်နေ့မှ စတင်သည့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကံကြမ္မာညတွင် Ah Pa သည် အမြဲနီးပါး ညနေလမ်းလျှောက်ထွက်ရာမှ လမ်းတွင် ပြဿနာနှင့် ကလန်ဆန့်သော လူအုပ်ကြီးများကို ခံစားမိသဖြင့် အနီးအနားရှိ ညီအစ်ကို၏ တိုက်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် တက်ရောက် ခိုလှုံခဲ့သည်။ အပေါ်ထပ်မှ ကြည့်ရင်း ဆံပင်ရှည် အမည်းရောင်ဘောင်းဘီဖြင့် လူအုပ်ကြီးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားနေသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့သဖြင့် လျင်မြန်စွာ အပေါ်တက်ပြီး အတူခိုလှုံရန် အချက်ပြခဲ့သည်။ ထိုယောက်ျားသည် ရင်းနှီးသည့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည် — အမျိုးအစားတစ်ခုမှ ရိုးရာ ဒုံယိမ်းအကသမားတစ်ဦး။ ထိုညတွင် Ah Pa သည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပါသည်။

အိမ်တွင် Eng Eng နှင့် ကျွန်တော်တို့သည် အားကိုးစရာမဲ့စွာ စိတ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ထိုခေတ်က ဖုန်းမရှိသဖြင့် ပြင်ပတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရန် နည်းလမ်း လုံးဝမရှိပေ။ Ah Pa ပြင်ပရောက်နေသည်။ Lek Lek ပြင်ပရောက်နေသည်။ သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးလား သေသွားပြီလားဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ကြပေ။ ထိုအချိန် တစ်လျှောက်လုံးတွင် အပြင်ထွက်ဝံ့သည့် တရုတ်လူမျိုးများကို ဝိုင်းရံလိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည့် လူအုပ်၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းကွယ်ကာ ပြီးဆုံးသွားပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် Ah Pa နှင့် Lek Lek တို့သည် နောက်နေ့နံနက်တွင် အန္တရာယ်ကင်း၍ လုံခြုံစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

နောက်ညအချိန်တွင်လည်း ပြဿနာ ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အရပ်ဝတ် တပ်သားများ၊ ဇာတ်နိမ့် အိန္ဒိယလူမျိုးများနှင့် မြန်မာလူထုတို့ ပါဝင်သည့် လူအုပ်ကြီးများသည် ရွှေတိဂုံဘုရားလမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တရုတ်လူမျိုးများ နေထိုင်သည့် မြေညီထပ်ရှိ ဆိုင်များနှင့် နေအိမ်များကို စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည့် အခြေအနေတွင် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသည့် အမူအရာကြောင့် အမြဲကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသည့် ကျွန်တော်တို့၏ အိန္ဒိယ-မူဆလင် အိမ်နီးချင်းက အဆောက်အဦးကို ကာကွယ်ရန် လှေကားခြေရင်းဆီ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဇာတ်မြင့်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုညက လူအုပ်ထဲမှ အိန္ဒိယလူမျိုးများ၏ လေးစားမှုကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။ Ah Pa မန်နေဂျာဖြစ်စဉ်က ကျင့်ဝတ်ချိုးဖောက်မှုကြောင့် အလုပ်ထုတ်ခံခဲ့ရသည့် လက်စားချေလိုသူ ယခင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လက်တံကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အသက်ဘေးမှ လွတ်ခဲ့ရသည်မှာ သူ၏ ကာကွယ်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ Ah Pa ၏ အမည်ကို အော်ဟစ်ခေါ်နေသည့် ဒေါသထွက်နေသည့် လူအုပ်ကြီးကို သူက ရင်ဆိုင်ရပ်တည်ကာ မည်သူမျှ Ah Pa ကို ထိရဲပါက ပြန်လည် တုံ့ပြန်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သူ သိခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ရန် မိမိအသက်ကို စွန့်စားခဲ့ပါသည်။

ရှည်လျားသည့် ထိုညတွင် ကျွန်တော်တို့သည် အိမ်နီးချင်း၏ နေအိမ်၌ ခိုလှုံခဲ့ကြသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေကြပြီး အသံမထွက်စေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ပြတင်းပေါက်ပေါက်များမှ ခိုးကြည့်ကြသော်လည်း ပိုမိုမြင်ရခြင်း မရှိပေ။ အရိပ်မဲမဲကြီး တိုးပွားလာနေသည့် လူအုပ်ကြီး၏ အဝေးမှ မြင်ရသော အလားအလာကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် — သွေးစက်နှင့် ဒေါသ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် အသံများက အခန်းအတွင်းသို့ လွယ်ကူစွာ စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည် — အော်ဟစ်သံများ၊ မှန်ကွဲသံများ၊ အော်ငိုသံများ။ ဓာတ်ဆီနံ့နှင့် ဆို့ဝပ်သည့် အနံ့များ ဝဲနေသည်။ နာရီအနည်းငယ်ကြာသည့် အဆုံးမရှိသော ထိတ်လန့်ဖွယ် အချိန်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ Ah Pa သည် အသိုက်အဝန်းအတွင်း ကူညီရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး လူကြီးများက ကြောက်မက်ဖွယ် အကြွင်းအကျန်များမှပင် တစ်နေ့က ဖြစ်ရပ်၏ ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည် စုစည်းဖော်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ အကြမ်းဖက်မှုသည် မိုးထိအောင် ကြီးထွားလာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရ၍ အနီးအနားရှိ အမျိုးအိမ်ကြီးမှ အမျိုးသားသုံးဦးသည် မိမိတို့၏ တတိယထပ် အခန်းမှ လူအုပ်ကြီးအား အော်ခေါ်ကာ ပစ္စည်းများနှင့် ပရိဘောဂများကို မြေပြင်သို့ ပစ်ချလာခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်၏ အဖွဲ့ဝင်များက လှေကားတက်ကာ ၎င်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးနှင့် အမျိုးသားသုံးဦးတို့၏ တိုက်ပွဲသည် နာရီပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လမ်းပေါ်ရှိ အခြား တရုတ်အိမ်ထောင်စုများကို အာရုံလွှဲပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာများ ရယူထားသဖြင့် အမျိုးသားသုံးဦးသည် လူအုပ်ကြီး နီးကပ်လာချိန်တွင်အချင်းချင်း ဖက်လျက် အောက်သို့ ခုန်ချကာ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သုံးဦးသည် နောက်ဆုံးပေးဆပ်မှုဖြင့် ကျွန်တော်တို့၏ လမ်းမကို ကယ်တင်ခဲ့ကြသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုအမျိုးသားသုံးဦးတွင် တစ်ဦးမှာ ယခင်ညက Ah Pa ကယ်တင်ခဲ့သည့် ယောက်ျား ဖြစ်နေသည်။ ကံမကောင်းစွာပင် ထိုညက သူ့အတွက် သေခြင်း၏ ကတ်ပြားသည် ဦးစားပေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ရက်များတွင် အကြမ်းဖက်မှုများသည် တရုတ်တန်းရပ်ကွက်နှင့် ရန်ကုန်မြို့လယ်ရှိ နေရာအသီးသီးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ သိခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေခဲ့ကြသည်။ ထို့ထက်ဆိုးသည်မှာ ကျွန်တော်တို့၏ အသိုက်အဝန်းမှ အသက် ၃၀ကျော်ကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့ကြသည်။ တစ်နိုင်ငံချင်းစီ၏ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် မူတည်ပြီး သတင်းများက ဖြစ်ရပ်များအား ရှင်းပြချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖော်ပြခဲ့ကြသည် — ပြည်တွင်း ဆန်ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာမှ အာရုံလွှဲရန် နေဝင်း၏ ဗျူဟာဟု ဆိုသည်မှ စတင်၍ ကွန်မြူနစ် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြိုတင်ဟန့်တားသည့် အစီအမံဟု ဆိုသည်အထိပင်။ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက် မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ တရုတ်-မြန်မာ အသိုက်အဝန်းအတွက် အခြေအနေသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုသည့် ရှုပ် ရှင်းသည့် အမှန်တရားကို ကျွန်တော်တို့ ရင်ဆိုင်ရခဲ့သည်။ ရန်ကုန်တွင် မိမိတို့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု မရှိတော့ဟု အများအပြား ခံစားခဲ့ရကြသည်။

၁၉၆၇ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁ရက်နေ့တွင် Ah Ma ဆုံးပါးခဲ့သည့် နောက် ရက်ပေါင်း ၁၀၀ တိတိ အပြည့်ကာလ၌ ရဲများက Ah Pa ကို ဖမ်းဆီးရန် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ တရုတ်များ "အုံကြွမှု" ၏ အဓိက လှုံ့ဆော်သူဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ ရဲများ၏ ဆိုချက်အရ သူသည် တရုတ်လိုလားသည့် ရပ်တည်ချက်များကို မြှင့်တင်ခြင်း၊ ကျောင်းသားများကို မော်ဇေဒုံ အမှတ်တံဆိပ် ဝတ်ဆင်ရန် အားပေးခြင်းနှင့် ဥပဒေကို ရက်ရက်စွယ်စွယ် ချိုးဖောက်ခြင်းတို့တွင် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပို၍ အသေးစိတ်ဆိုရလျှင် အကြမ်းဖက်မှု ဖြစ်ပွားရန် အစပျိုးခဲ့သည့် ၁၉၆၇ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၂ရက်နေ့က ကျွန်တော့်ကျောင်းတွင် မြန်မာ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူအဖြစ် သူ့ကို တိကျစွာ ဦးတည်ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအဆိုများအားလုံးမှာ လုပ်ကြံဖန်တီးချက်များသာ ဖြစ်သည်။ ရွှေထီး ဆပ်ပြာစက်ရုံပိုင်ရှင် ထင်ရှားသည့် ကုန်သည် U Ah Lu အပါအဝင် နောက်ထပ် တရုတ်-မြန်မာ အမျိုးသား ဆယ်ဦးကိုလည်း ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့၏ ကမ္ဘာသည် ပြောင်းပြန် လှည့်သွားခဲ့ပြီ။

ရုတ်တရက် မိဘမဲ့ဖြစ်သွားချိန်တွင် Eng Eng၊ Lek Lek နှင့် ကျွန်တော်တို့သည် တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ကြသည် — လမ်းပေါ်ထွက်သည့် မည်သည့် အတားအဆီးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ။ အကြမ်းဖက်မှုများ၏ နောက်ဆက်တွဲ နေ့ရက်များနှင့် လများသည် သောင်းကျန်းဆူပူခဲ့သည်။ တစ်ညတည်းနှင့်ပင် တရုတ်-မြန်မာလူမျိုးများသည် မိမိတို့၏ ဘာသာစကားကို မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားကာ မိမိတို့၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ခဲ့ကြသည်။ စစ်ဆေးခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးဇာစ်မြစ်ကို ရှမ်းလူမျိုး သို့မဟုတ် ဝလူမျိုးဟု ပြောဆိုသူ အများအပြား ရှိခဲ့ကြသည်။ အခြားသူများအဖို့တော့ တရုတ်သို့ ပြန်ရန် ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့ကြသည်။ တရုတ်ကျောင်းများကို ဖျက်သိမ်းကာ မြန်မာကျောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကျောင်းမှ ထုတ်ထားပြီး နောက် ပညာသင်နှစ်တွင် မြန်မာကျောင်း၌ အစားထိုး ထားခဲ့သည်။

ထိုကာလအတောအတွင်း ကျွန်တော်တို့သည် Ah Pa ၏ တရားစီရင်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ အနီးကပ် လိုက်နာကြည့်ရှုရန် တာဝန်ယူခဲ့ကြသည်။ ရွှေဗျိုင်းလမ်းရှိ ဗဟိုတရားရုံးနှင့် ဘားလမ်းရှိ ရဲစခန်းသို့ ခရီးသွားခြင်းသည် နေ့စဉ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖခင်ကို စောင့်နေကြသည့် ကလေးသုံးယောက်ကို မြင်ရသဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် သနားကြင်နာခဲ့ကြပြီး ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံရသူများကို သယ်ပို့သည့် ရဲကားပေါ်တွင် ကျွန်တော် စီးခွင့်ပြုရုံသာမက Insein ထောင်သို့ မပို့မီ ထိန်းသိမ်းခန်းအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။ အခါအားလျော်စွာ ထိန်းသိမ်းခံရသူများထဲမှ အချို့၏ မိသားစုဝင်များက ပွဲစားပေးစားနှင့် တူသော စားဖွယ်များ ချက်ပြုတ်၍ လာလည်သူ အခန်းသို့ tiffin ဘူးများ ယူလာကာ လူတိုင်း အတူ စားသုံးကြရသည်။ ဖမ်းဆီးခံရပြီး သုံးလအကြာ ဒေါသထွက်စရာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အမှုစစ်ဆေးမှုများ ပြီးနောက် တရားသူကြီးများသည် အတုအယောင့် အထောက်အထားများ တင်ပြသည့် သက်သေအလိမ်အညာများ၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်ကာ ထိန်းသိမ်းခံရသူ အားလုံးကို ထောင်ဒဏ် ၇နှစ် ချမှတ်ခဲ့သည်။ လွန်ကဲသည့် စီရင်ချက်တစ်ခုပင်။ သို့သော် Ah Pa သည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်မခံခဲ့ပေ။ သူ၏ ပျော်ရွှင်ချက်ဖြင့်ပင် ထိုအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းကာ မိမိ၏ သားသမီးများထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည့် အချိန်ကိုသာ ရိုးရိုးသားသား မျှော်ကြည့်ခဲ့သည်။

တစ်နှစ်အတွင်း ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝသည် မမှတ်မိလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတိုင် ၁၉၆၇ခုနှစ်၏ အာရုံခံစားမှုများ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေခြင်းသည် ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွင် ထိုနှစ်၏ အရေးပါမှုကို သက်သေခံပါသည်။ ဤနာကျင်ဖွယ် မမေ့နိုင်သည့်နှစ်အကြောင်းကို ကျွန်တော့် မောင်နှမများထံ မေးမြန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။ ထိုနှစ်သည် ကျွန်တော်တို့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ပုံဖော်ခဲ့ပြီး ပိုမိုခိုင်မာ သန်မာစေခဲ့သည်။ Ah Pa ဖမ်းဆီးခံရပြီး ရက် ၃၄လමာကြာသည့် ၁၉၇၀ခုနှစ်တွင် မည်သူ့မှ မသိရှိလိုက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် အိမ်ကြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့၏ နေ့ရက်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်လမ်း အကြောင်း

ဤသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု၏ ကိုယ်တိုင်အတွေ့အကြုံများ ၏ ပထမအပိုင်း ဖြစ်သည်။ Lahpet Voices နောက်ကွယ်ရှိ မိသားစုများမှ ဇာတ်လမ်းများကို အပိုင်းတစ်ပိုင်းချင်း ဖတ်ရှုရမည့် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ရေးသားထားသော ဇာတ်လမ်းစုကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၁၉၆၇ခုနှစ်က ၁၁နှစ်အရွယ်ရှိ တင်ဆက်သူတစ်ဦးက မိမိမိသားစု၏ အမိကြီး ဆုံးပါးသွားသည့်နှစ်နှင့် ရန်ကုန် တရုတ်ဆန့်ကျင်ရေး အကြမ်းဖက်မှုများ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် နှစ်ကို ပထမပုဂ္ဂိုလ်ပြုပြီး ပြန်လည်ပြောပြထားပါသည်။

မိသားစုဝင်များ၏ အမည်များနှင့် ခွဲခြားမှတ်သားနိုင်သည့် အချက်အလက်များကို တင်ဆက်သူနှင့် သဘောတူညီထားသည့်အတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားပါသည်။ ဤမှတ်တမ်းကို Lahpet Voices ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနှင့် ခွင့်ပြုချက် မူဝါဒအရ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ထုတ်ဝေခွင့် ပြုခဲ့ပါသည်။

မှတ်စုများ

1. Ah Ma — ဟိုက်ကီးယန်း၊ တေးချူး၊ ကန်တုန်း အစရှိသည့် တောင်ပိုင်းတရုတ်ဘာသာစကားများတွင် အဘွားဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ကျွန်တော်တို့၏ အဒေါ်ကြီး၏ မိခင်ကို ရည်ညွှန်းပါသည်။
2. Ah Pa — ဟိုက်ကီးယန်း၊ တေးချူး၊ ကန်တုန်း အစရှိသည့် တောင်ပိုင်းတရုတ်ဘာသာစကားများတွင် အဘိုးဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ကျွန်တော်တို့၏ အဒေါ်ကြီး၏ ဖခင်ကို ရည်ညွှန်းပါသည်။
3. Eng Eng — ကျွန်တော့် မိခင်ဘက်မှ အဘွားဖြစ်သူပါ။
4. အနီရောင် စာအုပ်ငယ် — မော်ဇေဒုံ ဥက္ကဋ္ဌ၏ လက်ရွေးစင်ကောက်နုတ်ချက်များ။ ၁၉၆၄ခုနှစ်ထုတ် မော်ဇေဒုံ၏ ပြောဆိုချက်များ စုစည်းထားသည့် စာအုပ်ဖြစ်ပါသည်။
5. Pauk Phaw — မြန်မာနှင့် တရုတ်ကြားရှိ အထူး သွေးသားတော်စပ်မှုဆိုင်ရာ တာဝန်ယူမှုများကို ရည်ညွှန်းသည့် မြန်မာဝေါဟာရကို အခြေခံထားပါသည်။

စာရေးသူ၏ အမြင်

ဤဇာတ်လမ်းသည် ၁၉၆၇ခုနှစ် အကြောင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ မိမိနိုင်ငံက မိမိ၏ ပြည်သူများကို ဆန့်ကျင်လှည့်စားလာသည့်အခါ မိသားစုတစ်ခုတွင် ဖြစ်လာသမျှ ဇာတ်လမ်းနှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဆုံးဖြတ်ချက်များ — ပုန်းရှောင်ရန်၊ ဆက်နေရန်၊ ထွက်ခွာရန် — အကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ အဘိုးအဘွားမျိုးဆက်သည် ရန်ကုန်တွင် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ မိဘမျိုးဆက်သည် ထိုနောက် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ထပ်မံ ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ နောက်မျိုးဆက်ကမူ ယခုအချိန်တွင် စင်ကာပူ၊ ထိုင်း၊ မလေးရှား နှင့် မြန်မာလူမျိုးများ အလုပ်လုပ်ကိုင်၊ ပညာသင်ကြားကာ မိသားစုများ တည်ဆောက်နေသည့် အခြားနိုင်ငံများတွင် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်နေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။

Lahpet Voices သည် စင်ကာပူရှိ မြန်မာအသိုက်အဝန်း သယ်ဆောင်ထားသည့် ယဉ်ကျေးမှု — အစားအစာ၊ ဂီတ၊ ပွဲတော်များ၊ သမိုင်း — ၏ မှတ်တမ်းတိုက်တစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ယဉ်ကျေးမှုသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းများ၏ စာရင်းတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် မိသားစုများအတွင်း ရှင်သန်နေသည် — အသက် ၁၆နှစ်မှာ အစ်မကြီးတစ်ဦး စီစဉ်ပေးခဲ့သည့် ထမင်းဝိုင်းများထဲတွင်၊ ကျွန်တော်တို့ ချစ်ခင်သူများကို ခေါ်ဝေါ်သည့် အမည်များထဲတွင်၊ နိုင်ငံသစ်တစ်ခု၌ မိဘများ ကလေးများကို ဆက်လက် သင်ကြားပေးနေသည့် ဘာသာစကားထဲတွင် ရှင်သန်နေပါသည်။ ဤဝဘ်ဆိုက်ပေါ်ရှိ ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားများ၊ ကျောင်းသားများနှင့် ဒုက္ခသည်မိသားစုများ၏ ဇာတ်လမ်းသည် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု၏ ဇာတ်လမ်းနှင့် သီးခြား မဟုတ်ပါ။ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြနေသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်တည်း ဖြစ်ပါသည်။

ရှင်သန်ရန် မိမိတို့၏ ဘာသာစကားများကို မြေမြှုပ်၍ ဝိသေသလက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်တတ်လာသည့် အသိုက်အဝန်းအတွက် ဤဇာတ်လမ်းများကို မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်များဖြင့်ဖြစ်စေ၊ အမည်ဝှက်၍ဖြစ်စေ ရိုးရိုးသားသား ပြောပြခြင်းသည်ပင် ခံနိုင်ရည်၏ ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ဤဇာတ်လမ်းတွဲသည် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက မိမိတို့၏ အမှတ်တရများကို မှတ်တမ်းတိုက်တွင် ထည့်သွင်းသည့် နည်းလမ်း ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် ကျွန်တော်တို့ ဤနေရာ၌ ရှိခဲ့သည်၊ ကျွန်တော်တို့ ရှင်သန်ခဲ့သည်၊ ကျွန်တော်တို့ ယခုတိုင် ဤနေရာ၌ ရှိဆဲဖြစ်သည်ဟု ဤသို့ ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။